Porady dla rodziców
ponad 13 lat temu
O co rodzic musi zadbać przed wysłaniem dziecka do przedszkola :
1. Aby dziecko odbyło kilka spacerów z osobą zaprzyjaźnioną, a mama w tym czasie oddala się, mówiąc: zaraz przyjdę (wydłużanie czasu).
2. Podczas wizyty u znajomych, dziecko powinno odejść od rodziców i dołączyć do bawiących się w innym pokoju dzieci.
3. Wybrać się z dzieckiem po zakupy. Wówczas poprosić dziecko aby zostało na boku z ciężkimi zakupami i popilnowało ich. Mama w tym czasie obserwuje dziecko i robi zakupy.
4. Pozostawić dziecko w tzw. „Przechowalni” w supermarkecie.
5. Nie analizować w obecności dziecka, czy przedszkole jest dobre, czy złe.
6. Należy wytłumaczyć dziecku, iż musi chodzić do przedszkola, tak jak rodzice do pracy, a starsze rodzeństwo do szkoły.
7. Opowiedzieć dziecku, że przedszkole to takie miejsce, gdzie dziecko będzie się dobrze bawić, słuchać bajeczek, będzie mu dobrze. Wytłumaczyć, iż większość dzieci chodzi do przedszkola – pozytywne nastawienie.
8. Nie straszyć dziecka przedszkolem, np. jak pójdziesz do przedszkola, to tam cię nauczą.
9. Ubierać tak dziecko, aby się nie stresowało – bez pasków, szelek, guzików, itp.
10. Nie przyprowadzać dziecka w ostatniej chwili. Będzie wtedy czas na pożegnanie, oczywiście bez przeciągania. Powiedzieć dziecku kiedy rodzic go odbierze.
11. Dotrzymywać słowa.
12. Dużo komplementować dziecko.
13. Po przyjściu z przedszkola rodzic powinien wziąć dziecko na kolana, przytulić, zapytać: z kim się dziecko dzisiaj bawiło? W co się bawiło? Kogo najbardziej lubi? A nie – co jadło? – bo to dziecka nie interesuje.
14. Jeżeli rodzica coś niepokoi, nie drąży tematu z dzieckiem, tylko rozmawia z nauczycielką
Chodzi o to, aby oswoić dziecko z rozstaniem - by najpierw krótko, potem coraz dłużej, pozostawało bez rodziców.
· Należy słuchać co dziecko chce, a nie wyprzedzać jego myśli i potrzeby.
· Mówić do dziecka normalnym językiem, gdyż dzieci uczą się języka poprzez odtwarzanie, naśladowanie.
· Chodzić z dzieckiem do piaskownicy, gdzie musi bawić się obok innych dzieci.
· Uczymy dziecko rozmawiania – stajemy naprzeciw dziecka, patrzymy na siebie i rozmawiamy, okazujemy sobie uwagę. Tak nauczone dziecko, wie, że jeżeli ktoś mówi, należy go wysłuchać, poświęcić mu uwagę.